Je zegt zijn naam. Geen reactie. Je vraagt hem om te stoppen. Nog eens. En nog eens. Je probeert rustig uit te leggen waarom iets niet kan, maar je merkt dat je woorden nauwelijks lijken binnen te komen. Misschien wordt je kind alleen maar bozer. Misschien blijft het schreeuwen, slaan of rondlopen. Of misschien gebeurt net het tegenovergestelde: je kind valt stil, kijkt voor zich uit en lijkt helemaal niet meer bereikbaar.

Wanneer een kind ongewenst gedrag vertoont, grijpen we als volwassenen vaak automatisch naar een straf of consequentie. Soms lijkt dat op korte termijn effect te hebben, maar op lange termijn verandert het gedrag niet altijd. Hoe komt dat?

Wanneer je kind op school voorbeeldig gedrag vertoont, maar thuis lijkt te ontploffen, kan dat verwarrend en uitputtend zijn. Veel ouders vragen zich af waarom hun kind zich net thuis zo anders gedraagt. Het antwoord is vaak minder zorgwekkend dan het lijkt.